Is dit het verschil tussen een jongen en een meisje? Of is dit gewoon het verschil tussen een pietje precies en een chaotische sloddervos? Hoe dan ook, verschil mag er wezen!

Dit verschil zag ik ook terug tijdens de workshop die ik afgelopen week gaf aan de basisschoolkinderen van groep 5. Een groep kinderen die heel goed kon verwoorden hoe hun huis er vanbinnen uitziet. En dan bedoel ik niet dat ze mij konden vertellen wat ze thuis voor bank, kast of tafel hebben staan. Nee, in de eerste workshop legde ik hen uit dat je lichaam net een huis is, met een zolder, een boven- en een benedenverdieping. Dat je gedurende de dag best vaak op je zolder te vinden bent. De juf vertelt hen de hele dag nieuwe dingen, die allemaal op zolder opgeslagen worden. Het ene kind vertelde mij dat het op haar zolder keurig opgeruimd was. Alles netjes opgeborgen in kasten, bij sommige staat alles zelfs op alfabetische volgorde. Als de juf gaat rekenen met hen, openen ze zo het rekenlaatje op hun zolder. Andere kinderen hadden juist een enorme rommelzolder. Alles door elkaar en hierdoor kunnen ze de dingen die ze nodig hebben maar moeilijk terugvinden. De juf verbaasde zich over hoe goed de beschrijving van hun zolder paste bij hoe zij zelf de kinderen ziet. Heel herkenbaar dus. En mij gaven ze door hun omschrijving van de zolder een helder beeld van een stukje van hun binnenkant.

Ook tijdens de opdrachten die de kinderen kregen kon je dit weer terugzien. Zo gaf ik hen de opdracht eens een lekkere krastekening te maken. Krassen in rechte lijnen op papier, niet rond, maar verder gewoon lekker zoals je zelf wilt, met de kleuren die jij graag kiest. Het kind met de keurig opgeruimde zolder kraste dan ook met keurige lijnen op papier, kleur na kleur, netjes naast elkaar. Het kind met de rommelzolder kraste heerlijk alles door elkaar, over elkaar heen, leefde zich uit en zei na afloop; “Oh, dat voelt fijn! Even lekker alles eruit gekrast!”

Voor de duidelijkheid, het één is niet beter dan het ander! Een rommelzolder klinkt misschien wat negatief in je oren, maar het kind met de rommelzolder is vaak uiterst creatief! En zo zou het zomaar kunnen zijn dat het kind met de keurig opgeruimde zolder heel nauwkeurig en precies te werk kan gaan, maar aan de andere kant moeite heeft wanneer iets niet gaat zoals hij of zij dat van te voren gepland had. Wanneer bijvoorbeeld het resultaat van een gemaakte tekening niet is zoals ze bedoeld hadden, of per ongeluk buiten de lijntjes gekleurd hebben. Een rommelzolder kan ook betekenen dat het kind last heeft van een te vol hoofd, zoals ze dit vaak zelf noemen. Ze kunnen het ‘uit’ knopje niet vinden, waardoor ze op school voortdurend afdwalen van hun werk, of in hun bed ’s avonds nog uren kunnen malen en wakker liggen.

Zo namen de kinderen een kijkje in hun eigen binnenste. Ze leerde het verschil tussen in je hoofd zitten, of juist in het centrum van je lichaam, je buik. Hoe dat dan voelt. Ik liet hen ervaren hoe je vanuit je hoofd naar je buik kunt gaan, dat je jezelf in je huis kunt verplaatsen. Dat ademhaling hierbij heel belangrijk is. Ik leerde hen visualiseren, wat voor sommige nog moeilijk, gek of vreemd was, maar voor andere juist heel eenvoudig en als vanzelf ging. Dit alles met als doel hen te leren dat ze een binnenste hebben waar ze naar kunnen en mogen luisteren. Dat het altijd mogelijk is verandering aan te brengen in je huis. Dat je er voor kunt kiezen de boel eens lekker op te ruimen, of juist de boel de boel te laten en even te ontspannen in je woonkamer (je buik) in plaats van op je zolder te zitten. Ik vond het heel bijzonder hoe kinderen kunnen verwoorden wat ze vanbinnen zien en voelen. Zo bijzonder dat ik denk dat wij, volwassenen, eens wat vaker echt naar onze kinderen zouden mogen kijken en luisteren. Dat we daar verrassend veel van kunnen leren.

En wat de verschillen betreft, ik geloof niet dat het ook maar iets te maken heeft met of het om een jongen of om een meisje gaat. Wel is duidelijk wie bij ons thuis een ‘rommelzolder’ heeft en wie de boel op alfabetische volgorde heeft staan. Wat dan weer niet wil zeggen dat ons meneertje thuis zo nu en dan ook een pietje precies kan zijn en de kleine prinses zeker wel een creatieve geest heeft. Zo zie je maar weer, we zijn niet in een hokje te plaatsen. Gelukkig maar…

Hoe zien bij jou thuis de zolders eruit denk jij?

 

Liefs Esther

 

ProfielfotoHallo, ik ben Esther van Bijnen, moeder van twee prachtige kinderen. Als Coach, schrijfster, inspirator, docent dans en een creatieveling met een passie voor (hooggevoelige) kinderen, zet ik mij in om kinderen en hun ouders, het contact met zichzelf te laten herstellen en te behouden. Op die manier zullen zij zich beter staande kunnen houden in een wereld die hen overweldigt. Tijdens het opgroeien tot een volwassen persoon is het mogelijk dat je het contact met jezelf verliest. Opvoeding, gebeurtenissen in je leven, school en omgeving, zijn hierbij van invloed. Door jezelf keer op keer aan te passen, te doen (waarvan jij denkt) wat er van je verwacht wordt, ga je beetje bij beetje bij je binnenste vandaan. Het lijntje tussen jou en jezelf wordt steeds dunner, de verbinding steeds slechter, in sommige gevallen wordt het contact zelfs helemaal verbroken. Wanneer kinderen het contact met zichzelf verliezen, wordt het moeilijker zichzelf staande te houden in die overweldigende wereld. Ze raken sneller overprikkeld wat kan leiden tot allerlei klachten. Door middel van coaching, workshops en trainingen help en begeleid ik kinderen en ouders het contact met zichzelf te herstellen, te behouden en weer in balans te zijn. Ik werk met de door mijzelf ontwikkelde vesualisatie methode ‘Villa Wijs’, waarin ik het lichaam vergelijk met een huis. Wil je graag meer weten over hoe ik dat doe? Kijk hier waar ik voor sta.